24
Na vida vaille así: preocupacións, moitas.Por desgraza, tivo de acompañar a nai ao médico con frecuencia, ao que hai que falarlle en castelán. «O que se fixo sempre, o que me ensinaron» dille a nai. Cando van á cidade, pasa o mesmo nas tendas, e Ro non pode aguantar darlle de cando en vez co cóbado en sinal de reprobación. Na casa, por tanto, considérana a radical. Ela non o ve así: ás veces cala, moitas aguanta, e nalgunhas non pode. Seica á curmá lle impoñen o galego nun cole en Compostela. Como dirían Sanginés e Suay, é unha falante queimada
deptrad.wordpress.com/profesorado/carlos-garrido-rodriguez/
Mas... não, isso não conta porque é reintegrado. É melhor reinventar a roda a partir do castelhano. Porque a nossa língua é minoritária, pequerrechinha, mole, subalterna... e precisa subvenções para existir.
Se olhamos para o português, temos feito o 90 % do trabalho. Mas cumpre fazer um esforço (que coñazo!) e podemo-nos esquecer das subvenções (ni hablar!).
PS- Ohai a imagem da capa {wink}